Celestron AstroMaster 130 EQ, 31045 Instrukcja obsługi

Wprowadzenie

Gratulujemy zakupu teleskopu serii AstroMaster. Teleskopy serii AstroMaster występują w kilku różnych modelach, a niniejsza instrukcja obejmuje cztery modele montowane na niemieckim montażu paralaktycznym CG-3 - refraktor 90 mm i Newton 130 mm, a następnie oba te rozmiary z napędem silnikowym. Seria AstroMaster jest wykonana z najwyższej jakości materiałów, aby zapewnić stabilność i trwałość. Wszystko to składa się na teleskop, który zapewnia radość przez całe życie przy minimalnej konserwacji.
Teleskopy te zostały zaprojektowane dla osób kupujących po raz pierwszy, oferując wyjątkową wartość. Seria AstroMaster charakteryzuje się kompaktową i przenośną konstrukcją z dużą wydajnością optyczną, która z pewnością zachwyci każdego nowicjusza w świecie astronomii amatorskiej.
Niektóre z wielu standardowych funkcji AstroMaster to:

• Wszystkie elementy optyczne ze szkła powlekanego zapewniające wyraźny, ostry obraz.
• Płynnie działający, sztywny montaż paralaktyczny z kołami nastawczymi w obu osiach.
• Wstępnie zmontowany statyw ze stalowymi nogami o średnicy 1,25" zapewnia stabilną platformę.
• Szybka i łatwa konfiguracja bez użycia narzędzi.
• CD-ROM "The Sky" Level 1 - oprogramowanie astronomiczne, które zapewnia wiedzę na temat nieba i mapy nieba do wydrukowania.
• Wszystkie modele mogą być używane zarówno do obserwacji naziemnych, jak i astronomicznych ze standardowymi akcesoriami.

Poświęć trochę czasu na przeczytanie tej instrukcji przed wyruszeniem w podróż po Wszechświecie. Opanowanie teleskopu może zająć kilka sesji obserwacyjnych, dlatego należy mieć tę instrukcję pod ręką, dopóki nie opanujesz w pełni obsługi teleskopu. Instrukcja zawiera szczegółowe informacje dotyczące każdego kroku, a także niezbędne materiały referencyjne i pomocne wskazówki, które gwarantują, że obserwacje będą tak proste i przyjemne, jak to tylko możliwe.
Twój teleskop został zaprojektowany tak, aby zapewnić Ci wiele lat zabawy i satysfakcjonujących obserwacji. Istnieje jednak kilka rzeczy, które należy wziąć pod uwagę przed użyciem teleskopu, aby zapewnić bezpieczeństwo i ochronę sprzętu.

• Nigdy nie patrz bezpośrednio na słońce gołym okiem lub przez teleskop (chyba że masz odpowiedni filtr słoneczny). Może to spowodować trwałe i nieodwracalne uszkodzenie wzroku.
• Nigdy nie używaj teleskopu do projekcji obrazu słońca na dowolną powierzchnię. Wewnętrzne nagromadzenie ciepła może uszkodzić teleskop i wszelkie dołączone do niego akcesoria.
• Nigdy nie używaj okularowego filtra słonecznego ani klina Herschela. Wewnętrzne nagromadzenie ciepła w teleskopie może spowodować pęknięcie lub złamanie tych urządzeń, umożliwiając przedostanie się niefiltrowanego światła słonecznego do oka.
• Nie pozostawiaj teleskopu bez nadzoru, gdy w pobliżu są dzieci lub dorośli, którzy mogą znać prawidłowe procedury obsługi teleskopu.

Przegląd

Refraktor AstroMaster 90 EQ

1. Tuba optyczna teleskopu
2. Wspornik montażowy typu "jaskółczy ogon"
3. Koło nastawcze R.A.
4. Lunetka celownicza Star Pointer
5. Okular
6. Nasadka kątowa
7. Pokrętło ostrości
8. Kabel wolnego ruchu R.A.
9. Śruba regulacji szerokości geograficznej
10. Półka na akcesoria
11. Statyw
12. Pręt przeciwwagi
13. Przeciwwagi
14. Montaż paralaktyczny
15. Kabel wolnego ruchu Dec.
16. Obiektyw

Newton AstroMaster 130 EQ

1. Okular
2. Obejma tuby
3. Tuba optyczna teleskopu
4. Lustro główne
5. Kabel wolnego ruchu Dec.
6. Kabel wolnego ruchu R.A.
7. Śruba regulacji szerokości geograficznej
8. Półka na akcesoria
9. Statyw
10. Przeciwwagi
11. Koło nastawcze Dec.
12. Lunetka celownicza Star Pointer
13. Koło nastawcze R.A.
14. Pokrętło ostrości

Montaż

W tej sekcji znajdują się instrukcje montażu teleskopu AstroMaster. Twój teleskop powinien być po raz pierwszy ustawiony w pomieszczeniu, aby łatwo zidentyfikować różne części i zapoznać się z prawidłową procedurą montażu przed próbą ustawienia go na zewnątrz.
Każdy AstroMaster jest dostarczany w jednym pudełku. Elementy w pudełku to: tuba optyczna z dołączonym wskaźnikiem nieba i pierścieniami tuby (tylko 130 EQ), montaż paralaktyczny CG-3, pręt przeciwwagi, dwie przeciwwagi o wadze 2,2 kg, kable mikroruchów R.A. i Dec., okular 10 mm – 1,25", okular 20 mm – 1,25" (obraz prosty dla 130 EQ), nasadka kątowa dająca obraz prosty 1,25" (dla 90 EQ), płyta CD-ROM "The Sky" Level 1.

Ustawianie statywu

1. Wyjmij statyw z pudełka (Rysunek 2-1). Statyw jest dostarczany wstępnie zmontowany, dzięki czemu jego ustawienie jest bardzo proste.
   
2. Postaw statyw pionowo i rozsuń nogi statywu, aż każda noga będzie w pełni wysunięta, a następnie lekko dociśnij wspornik nogi statywu (Rysunek 2-2). Górna część statywu nazywana jest głowicą statywu.
   
3. Następnie zamontujemy tackę na akcesoria statywu (Rysunek 2-3) na wsporniku nogi statywu (środek Rysunku 2-2).
   
4. Włóż wycięcie w środku tacki (płaska strona tacki skierowana w dół), aby dopasować ją do środka wspornika nogi i lekko dociśnij (Rysunek 2-4). Uszy tacki powinny wyglądać jak na Rysunku 2-4.
   
5. Obróć tackę, aż uszy znajdą się pod wspornikiem nogi, lekko dociśnij, a zatrzasną się na swoim miejscu (Rysunek 2-5). Statyw jest teraz całkowicie zmontowany (Rysunek 2-6).
   
6. Możesz wysunąć nogi statywu na żądaną wysokość. Na najniższym poziomie wysokość wynosi 61 cm i rozciąga się do 104 cm. Odkręć pokrętło blokady nogi statywu u dołu każdej nogi (Rysunek 2-7), wysuń nogi na żądaną wysokość i mocno zablokuj pokrętło. W pełni rozłożony statyw wygląda jak na obrazku na Rysunku 2-8.
   
7. Statyw będzie najbardziej sztywny i stabilny na najniższej wysokości.

Mocowanie montażu paralaktycznego

Montaż paralaktyczny pozwala przechylić oś obrotu teleskopu, dzięki czemu można śledzić gwiazdy, gdy poruszają się po niebie. Montaż AstroMaster to niemiecki montaż paralaktyczny (CG-3), który mocuje się do głowicy statywu. Aby zamocować montaż:

1. Wyjmij montaż paralaktyczny z pudełka (Rysunek 2-10). Montaż ma dołączoną małą śrubę regulacji szerokości geograficznej (śrubę blokującą). Duża śruba regulacji szerokości geograficznej (Rysunek 2-10) zostanie wkręcona w otwór.
   
2. Montaż zostanie przymocowany do głowicy statywu, a dokładniej do pokrętła ze śrubą przymocowaną pod głowicą statywu (Rysunek 2-9). Wciśnij montaż (duża płaska część z wystającą małą rurką) w środkowy otwór głowicy statywu, aż będzie równo, i przytrzymaj go nieruchomo. Następnie sięgnij drugą ręką pod głowicę statywu i obróć pokrętło, które wkręci się w spód montażu. Kontynuuj obracanie, aż będzie mocno dokręcone. Kompletny montaż zamocowany do statywu jest widoczny na Rysunku 2-11.
   
   

Montaż pręta przeciwwagi i przeciwwag

Aby prawidłowo wyważyć teleskop, montaż jest dostarczany z prętem przeciwwagi i dwiema przeciwwagami. Aby je zamontować:

1. Wykręć śrubę zabezpieczającą przeciwwagi (pomarańczowy kolor) z pręta przeciwwagi (na końcu pręta z gwintem), odkręcając ją w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.
   
2. Wkręć duży gwint pręta przeciwwagi w gwintowany otwór w osi Dec. montażu -- patrz Rysunek 2-13, aż będzie mocno dokręcony. Teraz możesz zamocować przeciwwagi.
   
3. Ustaw montaż tak, aby pręt przeciwwagi był skierowany w stronę podłoża.
4. Poluzuj pokrętło blokujące z boku każdej przeciwwagi (nie ma znaczenia, którą przeciwwagę zamocujesz jako pierwszą), tak aby gwinty nie wystawały przez środkowy otwór przeciwwagi.
5. Wsuń jedną z przeciwwag na pręt przeciwwagi mniej więcej do połowy i mocno dokręć pokrętło blokujące. Prawidłowa orientacja ciężarków jest pokazana na Rysunku 2-14.
   
6. Wsuń drugą przeciwwagę na pręt przeciwwagi, dosuwając ją do pierwszej, a następnie mocno zablokuj.
7. Załóż ponownie śrubę zabezpieczającą i mocno ją dokręć. Kompletny montaż jest pokazany na Rysunku 2-14.

Mocowanie kabli mikroruchów

Montaż AstroMaster jest dostarczany z dwoma kablami sterującymi mikroruchami, które umożliwiają precyzyjną regulację ustawienia teleskopu zarówno w osi R.A., jak i deklinacji. Aby zainstalować kable:

1. Zlokalizuj dwa kable z pokrętłami (oba mają identyczny rozmiar i długość) i upewnij się, że śruba na każdym końcu kabla nie wystaje przez otwór.
2. Wsuń kabel na wałek R.A. tak daleko, jak to możliwe. Istnieją dwa wałki R.A., po jednym z każdej strony montażu. Nie ma znaczenia, którego wałka użyjesz, ponieważ oba działają tak samo. Użyj tego, który uważasz za wygodniejszy.
3. Dokręć śrubę na kablu R.A., aby bezpiecznie go utrzymać na miejscu.
4. Kabel mikroruchów DEC jest mocowany w ten sam sposób, co kabel R.A. Wałek, na który nasuwa się pokrętło mikroruchów DEC, znajduje się w górnej części montażu, tuż pod platformą montażową teleskopu.

Mocowanie tuby teleskopu do montażu

Tuba optyczna teleskopu jest mocowana do montażu za pomocą wspornika montażowego z szyną w kształcie jaskółczego ogona w górnej części montażu (Rysunek 2-16). W przypadku Newtona 130 EQ szyna montażowa to wspornik przymocowany do pierścieni tuby. W przypadku refraktora 90 EQ szyna montażowa jest przymocowana wzdłuż dna tuby teleskopu. Przed przymocowaniem tuby optycznej upewnij się, że pokrętła blokujące deklinacji i rektascensji są dokręcone (Rysunek 2-17). Następnie upewnij się, że śruby regulacji szerokości geograficznej (Rysunki 1-1 i 1-2) są dokręcone. Zapewni to, że montaż nie poruszy się nagle podczas mocowania tuby optycznej teleskopu. Zdejmij również pokrywę obiektywu (refraktor) lub pokrywę przedniego otworu (Newton). Aby zamontować tubę teleskopu:

1. Zdejmij papier ochronny zakrywający tubę optyczną. Będziesz musiał zdjąć pierścienie tuby z Newtona 114 EQ przed zdjęciem papieru.
2. Poluzuj pokrętło montażowe i śrubę zabezpieczającą montaż z boku platformy montażowej w kształcie jaskółczego ogona, tak aby nie wystawały do platformy montażowej.
   
3. Wsuń szynę montażową w kształcie jaskółczego ogona we wgłębienie na górze platformy montażowej.
   
4. Dokręć pokrętło montażowe na platformie montażowej w kształcie jaskółczego ogona, aby utrzymać teleskop na miejscu.
5. Ręcznie dokręć śrubę zabezpieczającą platformy montażowej, aż końcówka dotknie boku wspornika montażowego.

UWAGA: Nigdy nie odkręcaj żadnych pokręteł na tubie teleskopu lub montażu innych niż pokrętła R.A. i DEC.
Wskazówka: Aby uzyskać maksymalną sztywność teleskopu i montażu, upewnij się, że pokrętła/śruby mocujące nogi statywu do głowicy statywu są mocno dokręcone.

Montaż nasadki kątowej i okularów (refraktor)

Nasadka kątowa to pryzmat, który odchyla światło pod kątem prostym do ścieżki światła refraktora. Pozwala to na obserwację w pozycji wygodniejszej niż w przypadku patrzenia bezpośrednio przez teleskop. Ta nasadka kątowa to model dający obraz prosty, który koryguje obraz tak, aby był do góry nogami i zorientowany poprawnie od lewej do prawej, co jest znacznie łatwiejsze w użyciu do obserwacji naziemnych. Ponadto nasadkę kątową można obracać w dowolnej pozycji, która jest dla Ciebie najkorzystniejsza. Aby zainstalować nasadkę kątową i okulary:

1. Włóż mały cylinder nasadki kątowej do adaptera okularu 1,25" tuby ogniskującej na refraktorze – Rysunek 2-19. Upewnij się, że dwie śruby radełkowane na adapterze okularu nie wystają do tuby ogniskującej przed montażem i że zaślepka została zdjęta z adaptera okularu.
   
2. Włóż chromowany cylinder jednego z okularów do nasadki kątowej i dokręć śrubę radełkowaną. Ponownie, robiąc to, upewnij się, że śruba radełkowana nie wystaje do nasadki kątowej przed włożeniem okularu.
3. Okulary można wymieniać na inne ogniskowe, odwracając procedurę z kroku 2 powyżej.

Montaż okularów na teleskopach Newtona

Okular (lub soczewka oczna) to element optyczny, który powiększa obraz skupiony przez teleskop. Bez okularu niemożliwe byłoby wizualne korzystanie z teleskopu. Okulary są powszechnie określane przez ogniskową i średnicę cylindra. Im dłuższa ogniskowa (tj. im większa liczba), tym mniejsze powiększenie okularu (tj. moc). Zasadniczo podczas oglądania będziesz używać małej do umiarkowanej mocy. Więcej informacji na temat określania mocy można znaleźć w sekcji "Obliczanie powiększenia". Okular pasuje bezpośrednio do wyciągu okularowego Newtona. Aby przymocować okulary:

1. Upewnij się, że śruby radełkowane nie wystają do tuby ogniskującej. Następnie włóż chromowany cylinder okularów do tuby ogniskującej (najpierw zdejmij zaślepkę wyciągu okularowego) i dokręć śruby radełkowane.
   
2. Okular 20 mm nazywany jest okularem prostującym, ponieważ koryguje obraz tak, aby był do góry nogami i korygowany od lewej do prawej. Dzięki temu teleskop jest przydatny do obserwacji naziemnych.
3. Okulary można wymieniać, odwracając opisaną powyżej procedurę.

Ręczne przesuwanie teleskopu

Aby prawidłowo wyważyć teleskop, będziesz musiał ręcznie przesuwać teleskop w różnych częściach nieba, aby obserwować różne obiekty. Aby dokonać zgrubnych regulacji, lekko poluzuj pokrętła blokujące R.A. i Dec. i przesuń teleskop w żądanym kierunku. Aby dokonać precyzyjnych regulacji, gdy pokrętła są zablokowane, obróć kable mikroruchów.
Zarówno oś R.A., jak i Dec. mają pokrętła blokujące do sprzęgania każdej osi teleskopu. Aby poluzować sprzęgła w teleskopie, odblokuj pokrętła blokujące.

Wyważanie montażu w R.A.
Aby wyeliminować nadmierne obciążenie montażu, teleskop powinien być prawidłowo wyważony wokół osi polarnej. Ponadto prawidłowe wyważenie ma kluczowe znaczenie dla dokładnego śledzenia, jeśli używany jest opcjonalny napęd silnikowy. Aby wyważyć montaż:

1. Zwolnij pokrętło blokujące R.A. (patrz rysunek 2-21) i ustaw teleskop z jednej strony montażu (upewnij się, że pokrętło wspornika montażowego w kształcie jaskółczego ogona jest dokręcone). Pręt przeciwwagi będzie wystawał poziomo po przeciwnej stronie montażu (patrz rysunek 2-22).
   
2. Zwolnij teleskop — STOPNIOWO — aby zobaczyć, w którą stronę teleskop "toczy się" lub spada.
3. Poluzuj pokrętło blokujące przeciwwagi na przeciwwagach (po jednym na raz).
4. Przesuń przeciwwagi do punktu, w którym wyważają teleskop (tj. pozostaje on nieruchomy po zwolnieniu pokrętła blokującego R.A.).
5. Dokręć pokrętła blokujące, aby utrzymać przeciwwagi na miejscu.

Wyważanie montażu w Dec.
Teleskop powinien być również wyważony na osi deklinacji, aby zapobiec nagłym ruchom po zwolnieniu pokrętła blokującego Dec. (Rysunek 2-21). Aby wyważyć teleskop w Dec.:

1. Zwolnij pokrętło blokujące R.A. i obróć teleskop tak, aby znajdował się po jednej stronie montażu (tj. jak opisano w poprzedniej sekcji dotyczącej wyważania teleskopu w R.A.).
2. Zablokuj pokrętło blokujące R.A., aby utrzymać teleskop na miejscu.
3. Zwolnij pokrętło blokujące Dec. i obróć teleskop, aż tuba będzie równoległa do podłoża.
   
4. Zwolnij tubę — STOPNIOWO — aby zobaczyć, w którą stronę obraca się wokół osi deklinacji. NIE PUSZCZAJ TUBY TELESKOPU CAŁKOWICIE!
5. W przypadku Newtona 130 EQ poluzuj śruby, które utrzymują tubę teleskopu wewnątrz pierścieni tuby, i przesuń teleskop do przodu lub do tyłu, aż pozostanie nieruchomy po zwolnieniu pokrętła blokującego Dec. W przypadku refraktora 90 EQ poluzuj pokrętło montażowe i śrubę zabezpieczającą na wsporniku montażowym w kształcie jaskółczego ogona (Rysunek 2-18) i przesuń tubę teleskopu lekko w dowolnym kierunku, aż pozostanie nieruchoma po zwolnieniu pokrętła blokującego Dec.
6. Mocno dokręć śruby pierścienia tuby, aby utrzymać teleskop na miejscu na 130 EQ. W przypadku 90 EQ dokręć pokrętło montażowe, a następnie śrubę zabezpieczającą na wsporniku montażowym w kształcie jaskółczego ogona.

Regulacja montażu paralaktycznego

Aby napęd silnikowy śledził dokładnie, oś obrotu teleskopu musi być równoległa do osi obrotu Ziemi, co jest procesem znanym jako ustawianie na biegun. Ustawianie na biegun uzyskuje się NIE poprzez przesuwanie teleskopu w R.A. lub Dec., ale poprzez regulację montażu w pionie, co nazywa się wysokością. Ta sekcja po prostu opisuje prawidłowy ruch teleskopu podczas procesu ustawiania na biegun. Rzeczywisty proces ustawiania na biegun, czyli ustawianie osi obrotu teleskopu równolegle do osi Ziemi, jest opisany w dalszej części tego podręcznika w sekcji "Ustawianie na biegun".

Regulacja montażu na wysokość

• Aby wyregulować szerokość geograficzną osi polarnej, lekko poluzuj przednią śrubę regulacji szerokości geograficznej (śrubę blokującą).
  
• Aby zwiększyć lub zmniejszyć szerokość geograficzną osi polarnej, dokręć lub poluzuj przednią śrubę regulacji szerokości geograficznej, aby wybrać żądaną szerokość geograficzną. Następnie mocno dokręć przednią śrubę regulacji szerokości geograficznej.

Zakres regulacji szerokości geograficznej na montażu AstroMaster wynosi od około 20° do 60°.
Najlepiej jest zawsze dokonywać ostatecznych regulacji wysokości, przesuwając montaż wbrew grawitacji (tj. używając tylnej śruby regulacji szerokości geograficznej, aby podnieść montaż). Aby to zrobić, należy poluzować obie śruby regulacji szerokości geograficznej i ręcznie popchnąć przód montażu tak daleko, jak to możliwe. Następnie dokręć tylną śrubę regulacji, aby podnieść montaż do żądanej szerokości geograficznej.

Podstawy działania teleskopu

Teleskop to instrument, który zbiera i skupia światło. Sposób, w jaki światło jest skupiane, zależy od konstrukcji optycznej. Niektóre teleskopy, zwane refraktorami, wykorzystują soczewki, a inne teleskopy, zwane reflektorami (Newtona), wykorzystują lustra.
Opracowany na początku XVII wieku refraktor jest najstarszą konstrukcją teleskopu. Jego nazwa pochodzi od metody, której używa do skupiania padających promieni świetlnych. Refraktor wykorzystuje soczewkę do zginania lub załamywania padających promieni świetlnych, stąd nazwa (patrz Rysunek 3-1). Wczesne konstrukcje wykorzystywały soczewki jednoelementowe. Jednak pojedyncza soczewka działa jak pryzmat i rozkłada światło na kolory tęczy, zjawisko znane jako aberracja chromatyczna. Aby obejść ten problem, wprowadzono soczewkę dwuelementową, znaną jako achromat. Każdy element ma inny współczynnik załamania światła, co pozwala na skupienie dwóch różnych długości fal światła w tym samym punkcie. Większość soczewek dwuelementowych, zwykle wykonanych ze szkła crown i flint, jest korygowana dla światła czerwonego i zielonego. Światło niebieskie może być nadal skupiane w nieco innym punkcie.

Reflektor Newtona wykorzystuje pojedyncze lustro wklęsłe jako zwierciadło główne. Światło wpada do tuby, przemieszczając się do lustra na jej tylnym końcu. Tam światło jest zaginane do przodu w tubie do jednego punktu, jego punktu ogniskowego. Ponieważ umieszczenie głowy przed teleskopem, aby oglądać obraz przez okular, uniemożliwiłoby działanie reflektora, płaskie lustro zwane diagonalnym przechwytuje światło i kieruje je na bok tuby pod kątem prostym do tuby. Tam umieszcza się okular dla łatwego oglądania.
Teleskopy z reflektorem Newtona zastępują ciężkie soczewki lustrami, aby zbierać i skupiać światło, zapewniając znacznie większą moc zbierania światła za wydane pieniądze. Ponieważ ścieżka światła jest przechwytywana i odbijana na bok, można mieć ogniskowe do 1000 mm i nadal cieszyć się teleskopem, który jest stosunkowo kompaktowy i przenośny. Teleskop z reflektorem Newtona oferuje tak imponującą charakterystykę zbierania światła, że możesz poważnie zainteresować się astronomią głębokiego nieba, nawet przy skromnym budżecie. Teleskopy z reflektorem Newtona wymagają więcej troski i konserwacji, ponieważ lustro główne jest wystawione na działanie powietrza i kurzu. Jednak ta niewielka wada nie przeszkadza popularności tego typu teleskopu wśród tych, którzy chcą ekonomiczny teleskop, który nadal może rozróżniać słabe, odległe obiekty.

Orientacja obrazu

Orientacja obrazu zmienia się w zależności od sposobu włożenia okularu do teleskopu. Podczas korzystania z nasadki kątowej z refraktorami, obraz jest ustawiony do góry nogami, ale odwrócony od lewej do prawej (tj. obraz lustrzany). Jeśli włożysz okular bezpośrednio do wyciągu refraktora (tj. bez nasadki kątowej), obraz jest odwrócony do góry nogami i odwrócony od lewej do prawej (tj. odwrócony). Jednak podczas korzystania z refraktora AstroMaster i standardowej nasadki kątowej z obrazem prostym, obraz jest prawidłowo zorientowany pod każdym względem.
Reflektory Newtona wytwarzają obraz do góry nogami, ale obraz będzie wydawał się obrócony w zależności od położenia uchwytu okularu w stosunku do podłoża. Jednak dzięki zastosowaniu okularu z obrazem prostym dostarczonego z teleskopami Newtona AstroMaster, obraz jest prawidłowo zorientowany.

Ostrość

Aby ustawić ostrość refraktora lub teleskopu Newtona, po prostu obróć pokrętło ostrości znajdujące się bezpośrednio pod uchwytem okularu (patrz Rysunki 1-1 i 1-2). Obracanie pokrętła zgodnie z ruchem wskazówek zegara pozwala ustawić ostrość na obiekcie, który jest dalej niż ten, który aktualnie obserwujesz. Obracanie pokrętła w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara od ciebie pozwala ustawić ostrość na obiekcie, który jest bliżej niż ten, który aktualnie obserwujesz.
Uwaga: Jeśli nosisz soczewki korekcyjne (w szczególności okulary), możesz chcieć je zdjąć podczas obserwacji za pomocą okularu przymocowanego do teleskopu. Jednak podczas korzystania z aparatu fotograficznego zawsze powinieneś nosić soczewki korekcyjne, aby zapewnić najostrzejszą możliwą ostrość. Jeśli masz astygmatyzm, soczewki korekcyjne muszą być noszone przez cały czas.

Wyrównanie lunety celowniczej

Star Pointer to najszybszy i najłatwiejszy sposób, aby skierować teleskop dokładnie na wybrany obiekt na niebie. To tak, jakbyś miał wskaźnik laserowy, który możesz skierować bezpośrednio na nocne niebo. Star Pointer to narzędzie celownicze o zerowym powiększeniu, które wykorzystuje powlekaną szklaną szybkę do nałożenia obrazu małej czerwonej kropki na nocne niebo. Utrzymując otwarte oboje oczu podczas patrzenia przez Star Pointer, po prostu przesuń teleskop, aż czerwona kropka, widoczna przez Star Pointer, połączy się z obiektem widzianym gołym okiem. Czerwona kropka jest wytwarzana przez diodę elektroluminescencyjną (LED); nie jest to wiązka lasera i nie uszkodzi szklanej szybki ani oka. Luneta Star Pointer jest zasilana baterią litową 3 V o długiej żywotności (#CR1620), patrz Rysunek 3-4. Podobnie jak wszystkie lunety celownicze, Star Pointer musi być prawidłowo wyrównany z głównym teleskopem, zanim będzie mógł być używany. Procedurę wyrównywania najlepiej wykonywać w nocy, ponieważ kropka LED będzie trudna do zobaczenia w ciągu dnia.

Aby wyrównać lunetę celowniczą Star Pointer:

1. Aby włączyć Star Pointer, przekręć przełącznik do pozycji "on" (włączony) – patrz Rysunek 3-4.
2. Znajdź jasną gwiazdę lub planetę i wyśrodkuj ją w okularze o małej mocy w głównym teleskopie.
3. Otwierając oboje oczu, spójrz przez szklaną szybkę na gwiazdę wyrównującą. Jeśli Star Pointer jest idealnie wyrównany, zobaczysz czerwoną kropkę LED nakładającą się na gwiazdę wyrównującą. Jeśli Star Pointer nie jest wyrównany, zwróć uwagę na to, gdzie znajduje się czerwona kropka w stosunku do jasnej gwiazdy.
4. Nie przesuwając głównego teleskopu, obracaj dwoma śrubami regulacyjnymi Star Pointer, aż czerwona kropka znajdzie się bezpośrednio nad gwiazdą wyrównującą. Eksperymentuj, w którą stronę każda śruba przesuwa czerwoną kropkę.
5. Star Pointer jest teraz gotowy do użycia. Zawsze wyłączaj zasilanie po znalezieniu obiektu. Wydłuży to żywotność zarówno baterii, jak i diody LED.

Uwaga: Twoja bateria może być już zainstalowana. Jeśli nie, otwórz komorę baterii – patrz Rysunek 3-4 za pomocą cienkiej monety lub śrubokręta. Włóż baterię znakiem "+" skierowanym na zewnątrz. Następnie załóż z powrotem komorę baterii. Jeśli kiedykolwiek będziesz musiał wymienić baterię, jest to bateria litowa 3 V typu # CR 1620.
Komentarz: Jasność diody LED nie ma regulacji jasności. Została zaprojektowana do pracy we wszystkich lokalizacjach, w których może mieć wystarczającą jasność dla obszarów miejskich, a jednocześnie nie być zbyt jasna do użytku na obszarach wiejskich.

Obliczanie powiększenia

Możesz zmienić moc swojego teleskopu, po prostu zmieniając okular. Aby określić powiększenie teleskopu, po prostu podziel ogniskową teleskopu przez ogniskową użytego okularu. W formacie równania wzór wygląda następująco:

Załóżmy na przykład, że używasz okularu 20 mm, który był dołączony do teleskopu. Aby określić powiększenie, po prostu podziel ogniskową teleskopu (AstroMaster 90 EQ w tym przykładzie ma ogniskową 1000 mm) przez ogniskową okularu, 20 mm. Podzielenie 1000 przez 20 daje powiększenie 50x.
Chociaż moc jest zmienna, każdy instrument pod przeciętnym niebem ma ograniczenie najwyższego użytecznego powiększenia. Ogólna zasada jest taka, że można użyć 60-krotnego powiększenia na każdy cal apertury. Na przykład AstroMaster 90 EQ ma średnicę 3,5 cala. Pomnożenie 3,5 przez 60 daje maksymalne użyteczne powiększenie 210x. Chociaż jest to maksymalne użyteczne powiększenie, większość obserwacji jest wykonywana w zakresie od 20 do 35x na każdy cal apertury, co daje od 70 do 123 razy dla teleskopu AstroMaster 90 EQ. Możesz określić powiększenie dla swojego teleskopu w ten sam sposób.

Określanie pola widzenia

Określenie pola widzenia jest ważne, jeśli chcesz zorientować się w rozmiarze kątowym obserwowanego obiektu. Aby obliczyć rzeczywiste pole widzenia, podziel pozorne pole okularu (dostarczone przez producenta okularu) przez powiększenie. W formacie równania wzór wygląda następująco:

Jak widać, przed określeniem pola widzenia należy obliczyć powiększenie. Korzystając z przykładu z poprzedniej sekcji, możemy określić pole widzenia, używając tego samego okularu 20 mm, który jest dostarczany standardowo z teleskopem AstroMaster 90 EQ. Okular 20 mm ma pozorne pole widzenia 50°. Podziel 50° przez powiększenie, czyli 50x. Daje to rzeczywiste pole 1,0°.
Aby przeliczyć stopnie na stopy na 1000 jardów, co jest bardziej przydatne do obserwacji naziemnych, po prostu pomnóż przez 52,5. Kontynuując nasz przykład, pomnóż kątowe pole 1,0° przez 52,5. Daje to liniową szerokość pola 53 stopy w odległości tysiąca jardów.

Ogólne wskazówki dotyczące obserwacji

Podczas pracy z dowolnym instrumentem optycznym należy pamiętać o kilku rzeczach, aby zapewnić uzyskanie najlepszego możliwego obrazu.

• Nigdy nie patrz przez szkło okienne. Szkło znajdujące się w oknach domowych jest optycznie niedoskonałe, w wyniku czego jego grubość może się różnić w zależności od części okna. Ta niespójność może i wpłynie na zdolność ustawiania ostrości teleskopu. W większości przypadków nie będziesz w stanie uzyskać naprawdę ostrego obrazu, aw niektórych przypadkach możesz nawet zobaczyć podwójny obraz.
• Nigdy nie patrz przez obiekty, które wytwarzają fale ciepła. Dotyczy to asfaltowych parkingów w gorące letnie dni lub dachów budynków.
• Zamglone niebo, mgła i mgiełka mogą również utrudniać ustawianie ostrości podczas obserwacji naziemnych. Ilość szczegółów widocznych w tych warunkach jest znacznie zmniejszona.
• Jeśli nosisz soczewki korekcyjne (w szczególności okulary), możesz chcieć je zdjąć podczas obserwacji za pomocą okularu przymocowanego do teleskopu. Jednak podczas korzystania z aparatu fotograficznego zawsze powinieneś nosić soczewki korekcyjne, aby zapewnić najostrzejszą możliwą ostrość. Jeśli masz astygmatyzm, soczewki korekcyjne muszą być noszone przez cały czas.

Podstawy astronomii

Do tej pory w niniejszej instrukcji omówiono montaż i podstawową obsługę teleskopu. Jednak, aby lepiej zrozumieć swój teleskop, musisz wiedzieć trochę o nocnym niebie. Ta sekcja dotyczy astronomii obserwacyjnej w ogóle i zawiera informacje na temat nocnego nieba oraz ustawiania osi polarnej.

Układ współrzędnych niebieskich

Aby ułatwić znajdowanie obiektów na niebie, astronomowie używają układu współrzędnych niebieskich, który jest podobny do naszego geograficznego układu współrzędnych na Ziemi. Niebieski układ współrzędnych ma bieguny, linie długości i szerokości geograficznej oraz równik. W większości pozostają one nieruchome na tle gwiazd.
Równik niebieski biegnie 360 stopni wokół Ziemi i oddziela północną półkulę niebieską od południowej. Podobnie jak równik Ziemi, ma on odczyt zero stopni. Na Ziemi byłaby to szerokość geograficzna. Jednak na niebie odnosi się to do deklinacji, w skrócie DEC. Linie deklinacji są nazwane ze względu na ich odległość kątową powyżej i poniżej równika niebieskiego. Linie są podzielone na stopnie, minuty łuku i sekundy łuku. Odczyty deklinacji na południe od równika mają znak minus (-) przed współrzędną, a te na północ od równika niebieskiego są puste (tj. bez oznaczenia) lub poprzedzone znakiem plus (+).
Niebieski odpowiednik długości geograficznej nazywa się rektascensją, w skrócie R.A. Podobnie jak linie długości geograficznej Ziemi, biegną one od bieguna do bieguna i są równomiernie rozmieszczone co 15 stopni. Chociaż linie długości geograficznej są oddzielone odległością kątową, są one również miarą czasu. Każda linia długości geograficznej oddalona jest o jedną godzinę od następnej. Ponieważ Ziemia obraca się raz na 24 godziny, łącznie jest 24 linie. W rezultacie współrzędne R.A. są zaznaczane w jednostkach czasu. Zaczyna się od arbitralnego punktu w gwiazdozbiorze Ryb, oznaczonym jako 0 godzin, 0 minut, 0 sekund. Wszystkie pozostałe punkty są oznaczane tym, jak daleko (tj. jak długo) opóźniają się za tą współrzędną po tym, jak przejdzie nad głową, przesuwając się w kierunku zachodnim.

Ruch gwiazd

Codzienny ruch Słońca po niebie jest znany nawet najbardziej przypadkowemu obserwatorowi. Ta codzienna wędrówka nie jest ruchem Słońca, jak sądzili dawni astronomowie, ale wynikiem obrotu Ziemi. Obroty Ziemi powodują również to samo u gwiazd, które kreślą duże koło, gdy Ziemia wykonuje jeden obrót. Wielkość okrągłej ścieżki, którą podąża gwiazda, zależy od tego, gdzie się znajduje na niebie. Gwiazdy w pobliżu równika niebieskiego tworzą największe okręgi, wschodząc na wschodzie i zachodząc na zachodzie. Przesuwając się w kierunku północnego bieguna niebieskiego, wokół którego wydają się obracać gwiazdy na półkuli północnej, okręgi te stają się mniejsze. Gwiazdy na środkowych szerokościach niebieskich wschodzą na północnym wschodzie i zachodzą na północnym zachodzie. Gwiazdy na wysokich szerokościach niebieskich zawsze znajdują się nad horyzontem i są uważane za okołobiegunowe, ponieważ nigdy nie wschodzą i nigdy nie zachodzą. Nigdy nie zobaczysz, jak gwiazdy tworzą jeden okrąg, ponieważ światło słoneczne w ciągu dnia wypłukuje światło gwiazd. Jednak część tego okrężnego ruchu gwiazd w tym regionie nieba można zobaczyć, ustawiając kamerę na statywie i otwierając migawkę na kilka godzin. Ekspozycja czasowa ujawni półkola, które obracają się wokół bieguna. (Ten opis ruchów gwiazd odnosi się również do półkuli południowej, z tym wyjątkiem, że wszystkie gwiazdy na południe od równika niebieskiego poruszają się wokół południowego bieguna niebieskiego).

Ustawianie osi polarnej za pomocą skali szerokości geograficznej

Najłatwiejszym sposobem ustawienia osi polarnej teleskopu jest użycie skali szerokości geograficznej. W przeciwieństwie do innych metod, które wymagają znalezienia bieguna niebieskiego poprzez identyfikację pewnych gwiazd w jego pobliżu, ta metoda działa w oparciu o znaną stałą, aby określić, jak wysoko powinna być skierowana oś polarna. Montaż AstroMaster CG-3 można regulować w zakresie od około 20 do 60 stopni.

Stała, o której mowa powyżej, to związek między twoją szerokością geograficzną a odległością kątową, o jaką biegun niebieski znajduje się nad północnym (lub południowym) horyzontem. Odległość kątowa od północnego horyzontu do północnego bieguna niebieskiego jest zawsze równa twojej szerokości geograficznej. Aby to zilustrować, wyobraź sobie, że stoisz na biegunie północnym, szerokość geograficzna +90°. Północny biegun niebieski, który ma deklinację +90°, znajdowałby się bezpośrednio nad głową (tj. 90 nad horyzontem). Teraz powiedzmy, że przesuniesz się o jeden stopień na południe — twoja szerokość geograficzna wynosi teraz +89°, a biegun niebieski nie znajduje się już bezpośrednio nad głową. Przesunął się o jeden stopień bliżej północnego horyzontu. Oznacza to, że biegun znajduje się teraz 89° nad północnym horyzontem. Jeśli przesuniesz się o jeden stopień dalej na południe, to samo stanie się ponownie. Musiałbyś podróżować 70 mil na północ lub południe, aby zmienić swoją szerokość geograficzną o jeden stopień. Jak widać z tego przykładu, odległość od północnego horyzontu do bieguna niebieskiego jest zawsze równa twojej szerokości geograficznej.
Jeśli obserwujesz z Los Angeles, które ma szerokość geograficzną 34°, to biegun niebieski znajduje się 34° nad północnym horyzontem. Skala szerokości geograficznej robi więc tylko to, że kieruje oś polarną teleskopu na odpowiednią wysokość nad północnym (lub południowym) horyzontem. Aby ustawić swój teleskop:

1. Upewnij się, że oś polarna montażu jest skierowana dokładnie na północ. Użyj punktu orientacyjnego, o którym wiesz, że jest skierowany na północ.
2. Wypoziomuj statyw. Poziomowanie statywu jest konieczne tylko w przypadku korzystania z tej metody ustawiania osi polarnej.
3. Wyreguluj montaż na wysokość, aż wskaźnik szerokości geograficznej wskaże twoją szerokość geograficzną. Przesunięcie montażu wpływa na kąt, pod jakim skierowana jest oś polarna. Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat regulacji montażu paralaktycznego, zapoznaj się z sekcją „Regulacja montażu”.

Tę metodę można wykonać w świetle dziennym, eliminując w ten sposób potrzebę grzebania w ciemności. Chociaż ta metoda NIE umieszcza cię bezpośrednio na biegunie, ograniczy liczbę poprawek, które będziesz wprowadzać podczas śledzenia obiektu.

Wskazywanie na Polaris

Ta metoda wykorzystuje Polaris jako drogowskaz do bieguna niebieskiego. Ponieważ Polaris znajduje się w odległości mniejszej niż stopień od bieguna niebieskiego, możesz po prostu skierować oś polarną swojego teleskopu na Polaris. Chociaż nie jest to w żadnym wypadku idealne ustawienie, pozwala ci to znaleźć się w odległości jednego stopnia. W przeciwieństwie do poprzedniej metody, tę należy wykonać w ciemności, gdy Polaris jest widoczna.

1. Ustaw teleskop tak, aby oś polarna była skierowana na północ.
   
2. Poluzuj pokrętło sprzęgła Dec. i przesuń teleskop tak, aby tuba była równoległa do osi polarnej. Po wykonaniu tej czynności okrąg nastawczy deklinacji pokaże +90°. Jeśli okrąg nastawczy deklinacji nie jest ustawiony, przesuń teleskop tak, aby tuba była równoległa do osi polarnej.
3. Wyreguluj montaż na wysokość i/lub azymut, aż Polaris znajdzie się w polu widzenia szukacza.

Pamiętaj, że podczas ustawiania osi polarnej NIE przesuwaj teleskopu w R.A. lub DEC. Nie chcesz przesuwać samego teleskopu, ale oś polarną. Teleskop służy po prostu do sprawdzenia, gdzie jest skierowana oś polarna.
Podobnie jak poprzednia metoda, ta przybliża cię do bieguna, ale nie bezpośrednio na nim. Poniższa metoda pomaga poprawić dokładność w przypadku poważniejszych obserwacji i fotografii.

Znajdowanie północnego bieguna niebieskiego

Na każdej półkuli znajduje się punkt na niebie, wokół którego wydają się obracać wszystkie inne gwiazdy. Punkty te nazywane są biegunami niebieskimi i są nazwane na cześć półkuli, w której się znajdują. Na przykład na półkuli północnej wszystkie gwiazdy poruszają się wokół północnego bieguna niebieskiego. Gdy oś polarna teleskopu jest skierowana na biegun niebieski, jest ona równoległa do osi obrotu Ziemi.
Wiele metod ustawiania osi polarnej wymaga, abyś wiedział, jak znaleźć biegun niebieski, identyfikując gwiazdy w okolicy. Dla tych, którzy znajdują się na półkuli północnej, znalezienie bieguna niebieskiego nie jest zbyt trudne. Na szczęście mamy gwiazdę widoczną gołym okiem w odległości mniejszej niż stopień. Ta gwiazda, Polaris, jest ostatnią gwiazdą w uchwycie Małego Wozu. Ponieważ Mały Wóz (technicznie nazywany Ursa Minor) nie jest jednym z najjaśniejszych gwiazdozbiorów na niebie, może być trudno go zlokalizować z obszarów miejskich. W takim przypadku użyj dwóch ostatnich gwiazd w misie Wielkiego Wozu (gwiazdy wskaźnikowe). Narysuj przez nie wyimaginowaną linię w kierunku Małego Wozu. Wskazują one na Polaris (patrz rysunek 4-5). Położenie Wielkiego Wozu (Ursa Major) zmienia się w ciągu roku i w ciągu nocy (patrz rysunek 4-4). Gdy Wielki Wóz znajduje się nisko na niebie (tj. blisko horyzontu), może być trudno go zlokalizować. W tym czasie poszukaj Kasjopei (patrz rysunek 4-5). Obserwatorzy na półkuli południowej nie mają tyle szczęścia, co ci na półkuli północnej. Gwiazdy wokół południowego bieguna niebieskiego nie są tak jasne, jak te wokół północnego. Najbliższą gwiazdą, która jest stosunkowo jasna, jest Sigma Octantis. Ta gwiazda znajduje się tuż w granicach widoczności gołym okiem (magnituda 5,5) i leży około 59 minut łuku od bieguna.

Definicja: Północny biegun niebieski to punkt na półkuli północnej, wokół którego wydają się obracać wszystkie gwiazdy. Odpowiednik na półkuli południowej nazywany jest południowym biegunem niebieskim.

Ustawianie osi polarnej na półkuli południowej

Ustawianie osi polarnej na Południowy Biegun Niebieski (SCP) jest nieco trudniejsze ze względu na brak bardzo jasnej gwiazdy w jego pobliżu, takiej jak Polaris w NCP. Istnieją różne sposoby ustawienia osi polarnej teleskopu, a do zwykłych obserwacji metody opisane poniżej są wystarczające i pozwolą ci w miarę dokładnie ustawić teleskop względem SCP.

Ustawianie osi polarnej za pomocą skali szerokości geograficznej

Najłatwiejszym sposobem ustawienia osi polarnej teleskopu jest użycie skali szerokości geograficznej. W przeciwieństwie do innych metod, które wymagają znalezienia bieguna niebieskiego poprzez identyfikację określonych gwiazd w jego pobliżu, ta metoda opiera się na znanej stałej, aby określić, jak wysoko powinna być skierowana oś polarna.
Wspomniana powyżej stała to zależność między twoją szerokością geograficzną a odległością kątową, o jaką biegun niebieski znajduje się nad południowym horyzontem. Odległość kątowa od południowego horyzontu do południowego bieguna niebieskiego jest zawsze równa twojej szerokości geograficznej. Aby to zilustrować, wyobraź sobie, że stoisz na biegunie południowym, na szerokości geograficznej -90°. Południowy biegun niebieski, który ma deklinację -90°, znajdowałby się bezpośrednio nad głową (tj. 90° nad horyzontem). Załóżmy teraz, że przesuniesz się o jeden stopień na północ — twoja szerokość geograficzna wynosi teraz -89°, a biegun niebieski nie znajduje się już bezpośrednio nad głową. Przesunął się o jeden stopień bliżej południowego horyzontu. Oznacza to, że biegun znajduje się teraz 89° nad południowym horyzontem. Jeśli przesuniesz się o jeden stopień dalej na północ, stanie się to samo. Musiałbyś przebyć 70 mil na północ lub południe, aby zmienić swoją szerokość geograficzną o jeden stopień. Jak widać z tego przykładu, odległość od południowego horyzontu do bieguna niebieskiego jest zawsze równa twojej szerokości geograficznej.

Jeśli obserwujesz z Sydney, które znajduje się na szerokości geograficznej -34°, to biegun niebieski znajduje się 34° nad południowym horyzontem. Skala szerokości geograficznej służy więc tylko do skierowania osi polarnej teleskopu pod odpowiednim kątem nad południowym horyzontem. Aby ustawić teleskop:

1. Upewnij się, że oś polarna montażu jest skierowana dokładnie na południe. Użyj punktu orientacyjnego, o którym wiesz, że jest skierowany na południe.
2. Wypoziomuj statyw. Wypoziomowanie statywu jest konieczne tylko w przypadku korzystania z tej metody ustawiania osi polarnej.
3. Wyreguluj montaż na wysokość, aż wskaźnik szerokości geograficznej wskaże twoją szerokość geograficzną. Przesunięcie montażu wpływa na kąt, pod jakim skierowana jest oś polarna. Szczegółowe informacje na temat regulacji montażu paralaktycznego można znaleźć w rozdziale "Regulacja montażu" w instrukcji obsługi teleskopu.
4. Jeśli powyższe czynności zostały wykonane prawidłowo, powinieneś być w stanie obserwować w pobliżu bieguna przez lunetę celowniczą i okular o małej mocy.

Ta metoda może być wykonana w świetle dziennym, eliminując w ten sposób potrzebę grzebania w ciemności. Chociaż ta metoda NIE umieszcza cię bezpośrednio na biegunie, ograniczy liczbę korekt, które będziesz wprowadzać podczas śledzenia obiektu.

Wskazywanie na Sigma Octantis

Ta metoda wykorzystuje Sigma Octantis jako drogowskaz do bieguna niebieskiego. Ponieważ Sigma Octantis znajduje się około 1° od południowego bieguna niebieskiego, możesz po prostu skierować oś polarną swojego teleskopu na Sigma Octantis. Chociaż nie jest to w żadnym wypadku idealne ustawienie, to jednak przybliża cię do jednego stopnia. W przeciwieństwie do poprzedniej metody, musi to być zrobione w ciemności, gdy Sigma Octantis jest widoczna. Sigma Octantis ma jasność 5,5 magnitudo i może być trudna do zobaczenia, a lornetka może być pomocna, podobnie jak luneta celownicza.

1. Ustaw teleskop tak, aby oś polarna była skierowana na południe.
2. Poluzuj pokrętło sprzęgła DEC i przesuń teleskop tak, aby tuba była równoległa do osi polarnej. Po wykonaniu tej czynności koło nastawcze deklinacji będzie wskazywać 90°. Jeśli koło nastawcze deklinacji nie jest wyrównane, przesuń teleskop tak, aby tuba była równoległa do osi polarnej.
3. Wyreguluj montaż na wysokość i/lub azymut, aż Sigma Octantis znajdzie się w polu widzenia lunety celowniczej.
4. Jeśli powyższe czynności zostały wykonane prawidłowo, powinieneś być w stanie obserwować w pobliżu bieguna przez lunetę celowniczą i okular o małej mocy.

Pamiętaj, podczas ustawiania osi polarnej NIE przesuwaj teleskopu w R.A. lub DEC. Nie chcesz przesuwać samego teleskopu, ale oś polarną. Teleskop służy jedynie do sprawdzenia, gdzie jest skierowana oś polarna.
Podobnie jak poprzednia metoda, ta przybliża cię do bieguna, ale nie umieszcza bezpośrednio na nim.

Znalezienie Południowego Bieguna Niebieskiego (SCP)

Ta metoda pomaga poprawić ustawienie osi polarnej i przybliża cię do bieguna bardziej niż powyższe metody. Poprawi to twoją dokładność podczas poważniejszych obserwacji i fotografii.
Na każdej półkuli znajduje się punkt na niebie, wokół którego wydają się obracać wszystkie inne gwiazdy. Punkty te nazywane są biegunami niebieskimi i noszą nazwy półkul, w których się znajdują. Na przykład na półkuli południowej wszystkie gwiazdy poruszają się wokół południowego bieguna niebieskiego. Gdy oś polarna teleskopu jest skierowana na biegun niebieski, jest ona równoległa do osi obrotu Ziemi.
Wiele metod ustawiania osi polarnej wymaga, abyś wiedział, jak znaleźć biegun niebieski, identyfikując gwiazdy w okolicy. Obserwatorzy na półkuli południowej nie mają tyle szczęścia, co ci na półkuli północnej. Gwiazdy wokół południowego bieguna niebieskiego nie są tak jasne, jak te wokół północnego bieguna niebieskiego. Najbliższą stosunkowo jasną gwiazdą jest Sigma Octantis. Ta gwiazda znajduje się tuż w granicy widoczności gołym okiem (jasność 5,5 magnitudo) i leży około 1° od południowego bieguna niebieskiego, ale może być trudna do zlokalizowania.

Dlatego w tej metodzie użyjesz wzorów gwiazd, aby znaleźć południowy biegun niebieski. Narysuj wyimaginowaną linię w kierunku SCP przez Alpha Crucis i Beta Crucis (które znajdują się w Krzyżu Południa). Narysuj kolejną wyimaginowaną linię w kierunku SCP pod kątem prostym do linii łączącej Alpha Centauri i Beta Centauri. Przecięcie tych dwóch wyimaginowanych linii wskaże ci blisko południowego bieguna niebieskiego.

Metoda dryfu deklinacji do ustawiania osi polarnej

Ta metoda ustawiania osi polarnej pozwala uzyskać najdokładniejsze ustawienie na biegunie niebieskim i jest wymagana, jeśli chcesz robić długie ekspozycje astrofotografii głębokiego nieba przez teleskop. Aby móc wykonywać tego typu astrofotografie, będziesz potrzebować również opcjonalnego napędu silnikowego i innych akcesoriów do astrofotografii. Metoda dryfu deklinacji wymaga monitorowania dryfu wybranych gwiazd. Dryf każdej gwiazdy mówi, jak daleko oś polarna jest skierowana od prawdziwego bieguna niebieskiego i w jakim kierunku. Chociaż dryf deklinacji jest prosty i nieskomplikowany, wymaga dużo czasu i cierpliwości, aby go ukończyć przy pierwszej próbie. Metodę dryfu deklinacji należy wykonać po zakończeniu którejkolwiek z wcześniej wymienionych metod.
W przypadku korzystania z tej metody ustawiania osi polarnej na półkuli południowej, kierunek dryfu opisany poniżej jest odwrócony zarówno dla R.A., jak i DEC.
Aby wykonać metodę dryfu deklinacji, musisz wybrać dwie jasne gwiazdy. Jedna powinna znajdować się w pobliżu wschodniego horyzontu, a druga dokładnie na południe w pobliżu południka. Obie gwiazdy powinny znajdować się w pobliżu równika niebieskiego (tj. 0° deklinacji). Będziesz monitorować dryf każdej gwiazdy pojedynczo i tylko w deklinacji. Podczas monitorowania gwiazdy na południku ujawniane jest wszelkie przesunięcie w kierunku wschód-zachód. Podczas monitorowania gwiazdy w pobliżu horyzontu wschodniego/zachodniego ujawniane jest wszelkie przesunięcie w kierunku północ-południe. Pomocne jest posiadanie podświetlanego okularu z krzyżem, który pomoże ci rozpoznać dryf. W przypadku bardzo dokładnego ustawienia zalecana jest również soczewka Barlowa, ponieważ zwiększa ona powiększenie i szybciej ujawnia dryf. Patrząc dokładnie na południe, włóż kątówkę tak, aby okular był skierowany prosto do góry. Włóż okular z krzyżem i ustaw krzyże tak, aby jeden był równoległy do osi deklinacji, a drugi równoległy do osi rektascensji. Przesuń teleskop ręcznie w R.A. i DEC, aby sprawdzić równoległość.
Najpierw wybierz gwiazdę w pobliżu miejsca, w którym równik niebieski spotyka się z południkiem. Gwiazda powinna znajdować się w przybliżeniu w granicach 1/2 godziny od południka i w granicach pięciu stopni od równika niebieskiego. Wycentruj gwiazdę w polu widzenia teleskopu i monitoruj dryf w deklinacji.

• Jeśli gwiazda dryfuje na południe, oś polarna jest zbyt daleko na wschód.
• Jeśli gwiazda dryfuje na północ, oś polarna jest zbyt daleko na zachód.

Dokonaj odpowiednich korekt osi polarnej, aby wyeliminować dryf. Po wyeliminowaniu całego dryfu przejdź do gwiazdy w pobliżu wschodniego horyzontu. Gwiazda powinna znajdować się 20 stopni nad horyzontem i w granicach pięciu stopni od równika niebieskiego.

• Jeśli gwiazda dryfuje na południe, oś polarna jest zbyt niska.
• Jeśli gwiazda dryfuje na północ, oś polarna jest zbyt wysoka.

Ponownie, dokonaj odpowiednich korekt osi polarnej, aby wyeliminować dryf. Niestety, te ostatnie korekty oddziałują z wcześniejszymi korektami, choćby nieznacznie. Powtórz więc proces jeszcze raz, aby poprawić dokładność, sprawdzając obie osie pod kątem minimalnego dryfu. Po wyeliminowaniu dryfu teleskop jest bardzo dokładnie ustawiony. Możesz teraz robić długotrwałe astrofotografie głębokiego nieba z ogniska głównego.
UWAGA: Jeśli wschodni horyzont jest zasłonięty, możesz wybrać gwiazdę w pobliżu zachodniego horyzontu, ale musisz odwrócić kierunek błędu wysokości/niskiej osi polarnej.

Wyrównywanie kół nastawczych

Zanim będziesz mógł użyć kół nastawczych do znajdowania obiektów na niebie, musisz wyrównać koło nastawcze R.A., które jest inkrementowane w minutach. Koło nastawcze deklinacji jest wyskalowane w stopniach i jest ustawione fabrycznie i nie powinno wymagać żadnych regulacji. Na kole nastawczym R.A. znajdują się dwa zestawy liczb – jeden dla półkuli północnej (góra) i jeden dla półkuli południowej (dół).
Aby wyrównać koło nastawcze R.A., musisz znać nazwy kilku najjaśniejszych gwiazd na niebie. Jeśli ich nie znasz, możesz się ich nauczyć, korzystając z map nieba Celestron (nr 93722) lub z aktualnego magazynu astronomicznego.
Aby wyrównać koło nastawcze R.A.:

1. Zlokalizuj jasną gwiazdę w pobliżu równika niebieskiego. Im dalej jesteś od bieguna niebieskiego, tym lepszy będzie odczyt na kole nastawczym R.A. Gwiazda, której używasz do wyrównania koła nastawczego, powinna być jasną gwiazdą, której współrzędne są znane i łatwe do znalezienia.
2. Wycentruj gwiazdę w lunecie celowniczej.
3. Spójrz przez główny teleskop i sprawdź, czy gwiazda znajduje się w polu widzenia. Jeśli nie, znajdź ją i wycentruj.
4. Znajdź współrzędne gwiazdy.
5. Obracaj kołem, aż właściwa współrzędna zrówna się ze wskaźnikiem R.A. Koło nastawcze R.A. powinno obracać się swobodnie.

UWAGA: Ponieważ koło nastawcze R.A. NIE porusza się, gdy teleskop porusza się w R.A., koło nastawcze musi być wyrównywane za każdym razem, gdy chcesz go użyć do znalezienia obiektu. Nie musisz jednak za każdym razem używać gwiazdy. Zamiast tego możesz użyć współrzędnych obiektu, który aktualnie obserwujesz.
Po wyrównaniu kół możesz ich użyć do znalezienia dowolnych obiektów o znanych współrzędnych. Dokładność twoich kół nastawczych jest bezpośrednio związana z dokładnością twojego ustawienia osi polarnej.

1. Wybierz obiekt do obserwacji. Użyj sezonowej mapy gwiazd, aby upewnić się, że wybrany obiekt znajduje się nad horyzontem. Wraz z lepszym poznaniem nocnego nieba nie będzie to już konieczne.
2. Znajdź współrzędne w atlasie gwiazd lub książce referencyjnej.
3. Przytrzymaj teleskop i zwolnij pokrętło blokady Dec.
4. Przesuń teleskop w deklinacji, aż wskaźnik wskaże prawidłową współrzędną deklinacji.
5. Zablokuj pokrętło blokady Dec., aby zapobiec przesuwaniu się teleskopu.
6. Przytrzymaj teleskop i zwolnij pokrętło blokady R.A.
7. Przesuń teleskop w R.A., aż wskaźnik wskaże prawidłową współrzędną.
8. Zablokuj pokrętło blokady R.A., aby zapobiec przesuwaniu się teleskopu w R.A.
9. Spójrz przez lunetę celowniczą, aby sprawdzić, czy zlokalizowałeś obiekt, i wycentruj obiekt w lunecie celowniczej.
10. Spójrz przez główną optykę, a obiekt powinien tam być. W przypadku niektórych słabszych obiektów możesz nie być w stanie zobaczyć ich w lunecie celowniczej. W takim przypadku dobrze jest mieć mapę gwiazd tego obszaru, aby móc "przeskakiwać po gwiazdach" przez pole widzenia do celu.
11. Ten proces można powtarzać dla każdego obiektu przez całą noc.

Napęd silnikowy

Aby umożliwić śledzenie obiektów niebieskich, Celestron oferuje jednoosiowy napęd silnikowy DC do montażu paralaktycznego AstroMaster. Po ustawieniu biegunowym napęd silnikowy będzie dokładnie śledził obiekty w rektascensji, gdy przemieszczają się one po niebie. Konieczne będą jedynie niewielkie korekty w deklinacji, aby utrzymać obiekty niebieskie wycentrowane w okularze przez długi czas. Modele nr 21069 i nr 31051 są standardowo wyposażone w ten napęd silnikowy i jest on przymocowany do montażu, ale trzeba go będzie zdjąć, aby zainstalować baterię (zdejmij napęd silnikowy, wykonując czynności w odwrotnej kolejności niż w instrukcji instalacji, i zainstaluj baterię zgodnie z poniższymi informacjami, a następnie ponownie zainstaluj napęd silnikowy). Napęd silnikowy jest sprzedawany jako opcjonalne akcesorium (Model nr 93514) dla innych modeli.
Instalacja napędu silnikowego – dla osób kupujących go jako opcjonalne akcesorium.
Napęd silnikowy mocuje się do montażu paralaktycznego AstroMaster za pomocą elastycznego sprzęgła, które montuje się do wałka precyzyjnego ruchu R.A., oraz wspornika silnika, który utrzymuje silnik na miejscu. Aby zainstalować napęd silnikowy, zobacz opis i zdjęcia poniżej:

1. Upewnij się, że linka precyzyjnego ruchu R.A. jest przymocowana do wałka R.A. naprzeciwko skali szerokości geograficznej.
2. Wykręć śrubę z łbem walcowym znajdującą się z boku wałka polarnego.
3. Wsuń otwarty koniec elastycznego sprzęgła silnika na wałek R.A. Upewnij się, że śruba na elastycznym sprzęgle silnika jest ustawiona nad płaską częścią wałka R.A.
4. Dokręć śrubę sprzęgła silnika śrubokrętem płaskim.
5. Obracaj silnik na wałku, aż szczelinowe wycięcie na wsporniku silnika zrówna się z gwintowanym otworem w środku osi obrotu szerokości geograficznej montażu.
6. Umieść śrubę z łbem walcowym przez wspornik silnika i wkręć ją w otwór z boku osi obrotu. Następnie dokręć śrubę kluczem imbusowym.

Obsługa napędu silnikowego
Napęd silnikowy jest zasilany jedną baterią alkaliczną 9 V. Może to zasilać napęd do 40 godzin, w zależności od ustawienia prędkości silnika i temperatury otoczenia. Aby zainstalować baterię, odkręć dwie śruby mocujące – Rysunek 4-11. Zdejmij płytkę panelu sterowania z zespołu silnika, a następnie zdejmij wspornik silnika z silnika. Następnie będziesz mógł dostać się do baterii podłączonej do kabli w celu zainstalowania lub wymiany. Na koniec odwróć wszystkie kroki, aby ponownie zamontować napęd silnikowy na montażu.

Napęd silnikowy jest wyposażony w regulator prędkości (na Rysunku 4-11 znajduje się on nad śrubą mocującą), który umożliwia napędowi silnikowemu śledzenie z większą lub mniejszą prędkością. Jest to przydatne podczas obserwacji obiektów innych niż gwiazdy, takich jak Księżyc lub Słońce, które poruszają się z nieco inną prędkością niż gwiazdy. Aby zmienić prędkość silnika, przesuń przełącznik On/Off do pozycji "ON" (włącz), a czerwona kontrolka zasilania zaświeci się. Następnie przekręć pokrętło regulatora prędkości zgodnie z ruchem wskazówek zegara, aby zwiększyć prędkość silnika, i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, aby zmniejszyć prędkość.
Aby określić właściwą prędkość, teleskop powinien być z grubsza ustawiony biegunowo. Znajdź gwiazdę na równiku niebieskim (około 0° deklinacji) i wycentruj ją w okularze o małej mocy. Włącz napęd i pozwól teleskopowi śledzić przez 1 lub 2 minuty. Jeśli po kilku minutach gwiazda dryfuje na zachód, silnik śledzi zbyt wolno i należy zwiększyć prędkość silnika. Jeśli gwiazda dryfuje na wschód, należy zmniejszyć prędkość silnika. Powtarzaj ten proces, aż gwiazda pozostanie wycentrowana w okularze przez kilka minut. Pamiętaj, aby ignorować wszelkie dryfowanie gwiazdy w deklinacji.
Napęd posiada również przełącznik "N/S", który należy ustawić, jeśli działa się na półkuli północnej lub południowej.

Obserwacje ciał niebieskich

Po ustawieniu teleskopu możesz go używać do obserwacji. Ta sekcja obejmuje wskazówki dotyczące obserwacji wizualnych zarówno Układu Słonecznego, jak i obiektów głębokiego nieba, a także ogólne warunki obserwacji, które będą miały wpływ na Twoją zdolność obserwacji.

Obserwacja Księżyca

Często pokusa spoglądania na Księżyc, gdy jest w pełni, jest silna. W tym czasie widziana przez nas powierzchnia jest w pełni oświetlona, a jej światło może być przytłaczające. Dodatkowo, w tej fazie nie widać prawie żadnego kontrastu.
Jednym z najlepszych momentów na obserwację Księżyca są jego fazy częściowe (około pierwszej lub trzeciej kwadry). Długie cienie ujawniają wiele szczegółów na powierzchni Księżyca. Przy małym powiększeniu będziesz mógł zobaczyć większość tarczy Księżyca na raz. Zmień na opcjonalne okulary, aby uzyskać większe powiększenie i skupić się na mniejszym obszarze.

Wskazówki dotyczące obserwacji Księżyca
Aby zwiększyć kontrast i wydobyć szczegóły na powierzchni Księżyca, użyj opcjonalnych filtrów. Żółty filtr dobrze sprawdza się w poprawianiu kontrastu, a filtr neutralny lub polaryzacyjny zmniejszy ogólną jasność powierzchni i odblaski.

Obserwacja planet

Inne fascynujące cele to pięć planet widocznych gołym okiem. Możesz zobaczyć, jak Wenus przechodzi przez fazy podobne do księżycowych. Mars może ujawnić wiele szczegółów powierzchni i jeden, jeśli nie oba, swoje polarne czapy lodowe. Będziesz mógł zobaczyć pasy chmur Jowisza i Wielką Czerwoną Plamę (jeśli jest widoczna w czasie obserwacji). Dodatkowo, będziesz mógł również zobaczyć księżyce Jowisza, gdy krążą wokół gigantycznej planety. Saturn, z jego pięknymi pierścieniami, jest łatwo widoczny przy umiarkowanym powiększeniu.

Wskazówki dotyczące obserwacji planet

• Pamiętaj, że warunki atmosferyczne są zwykle czynnikiem ograniczającym ilość szczegółów planety, które będą widoczne. Dlatego unikaj obserwacji planet, gdy są nisko nad horyzontem lub gdy znajdują się bezpośrednio nad źródłem promieniującego ciepła, takim jak dach lub komin. Zobacz sekcję "Warunki widzenia" w dalszej części tego rozdziału.
• Aby zwiększyć kontrast i wydobyć szczegóły na powierzchni planety, spróbuj użyć filtrów okularowych Celestron.

Obserwacja Słońca

Chociaż pomijana przez wielu astronomów amatorów, obserwacja Słońca jest zarówno satysfakcjonująca, jak i zabawna. Jednak, ponieważ Słońce jest tak jasne, należy zachować szczególne środki ostrożności podczas obserwacji naszej gwiazdy, aby nie uszkodzić oczu lub teleskopu.
Aby bezpiecznie obserwować Słońce, użyj filtra słonecznego, który zmniejsza intensywność światła słonecznego, czyniąc je bezpiecznym do oglądania. Z filtrem możesz zobaczyć plamy słoneczne, gdy przemieszczają się po tarczy słonecznej, oraz pochodnie, które są jasnymi plamami widocznymi w pobliżu krawędzi Słońca.

• Najlepszy czas na obserwację Słońca to wczesny ranek lub późne popołudnie, gdy powietrze jest chłodniejsze.
• Aby wycentrować Słońce bez patrzenia w okular, obserwuj cień tubusu teleskopu, aż utworzy okrągły cień.

Obserwacja obiektów głębokiego nieba

Obiekty głębokiego nieba to po prostu te obiekty, które znajdują się poza granicami naszego Układu Słonecznego. Należą do nich gromady gwiazd, mgławice planetarne, mgławice dyfuzyjne, gwiazdy podwójne i inne galaktyki poza naszą Drogą Mleczną. Większość obiektów głębokiego nieba ma duży rozmiar kątowy. Dlatego do ich zobaczenia wystarczy małe lub umiarkowane powiększenie. Wizualnie są one zbyt słabe, aby ujawnić jakikolwiek kolor widoczny na zdjęciach z długim czasem naświetlania. Zamiast tego, wydają się czarno-białe. A ze względu na ich niską jasność powierzchniową, powinny być obserwowane z miejsca o ciemnym niebie. Zanieczyszczenie światłem wokół dużych obszarów miejskich wypłukuje większość mgławic, utrudniając, jeśli nie uniemożliwiając ich obserwację. Filtry redukujące zanieczyszczenie światłem pomagają zmniejszyć jasność tła nieba, zwiększając w ten sposób kontrast.

Warunki widzenia

Warunki widzenia wpływają na to, co możesz zobaczyć przez teleskop podczas sesji obserwacyjnej. Warunki obejmują przejrzystość, oświetlenie nieba i seeing. Zrozumienie warunków widzenia i ich wpływu na obserwacje pomoże Ci w pełni wykorzystać Twój teleskop.

Przejrzystość
Przejrzystość to klarowność atmosfery, na którą wpływają chmury, wilgoć i inne cząsteczki unoszące się w powietrzu. Grube chmury cumulus są całkowicie nieprzezroczyste, podczas gdy cirrus mogą być cienkie, przepuszczając światło z najjaśniejszych gwiazd. Zamglone niebo pochłania więcej światła niż czyste niebo, utrudniając obserwację słabszych obiektów i zmniejszając kontrast na jaśniejszych obiektach. Aerozole wyrzucane do górnych warstw atmosfery w wyniku erupcji wulkanicznych również wpływają na przejrzystość. Idealne warunki panują, gdy nocne niebo jest atramentowo czarne.

Oświetlenie nieba
Ogólne rozjaśnienie nieba spowodowane przez Księżyc, zorze polarne, naturalne świecenie atmosfery i zanieczyszczenie światłem w dużym stopniu wpływają na przejrzystość. Chociaż nie stanowi to problemu dla jaśniejszych gwiazd i planet, jasne niebo zmniejsza kontrast rozległych mgławic, utrudniając, jeśli nie uniemożliwiając ich obserwację. Aby zmaksymalizować obserwacje, ogranicz obserwacje głębokiego nieba do bezksiężycowych nocy z dala od zanieczyszczonego światłem nieba występującego wokół dużych obszarów miejskich. Filtry LPR (Light Pollution Reduction) poprawiają obserwację głębokiego nieba z obszarów zanieczyszczonych światłem, blokując niepożądane światło, jednocześnie przepuszczając światło z niektórych obiektów głębokiego nieba. Z drugiej strony, możesz obserwować planety i gwiazdy z obszarów zanieczyszczonych światłem lub gdy Księżyc jest widoczny.

Seeing
Warunki seeingu odnoszą się do stabilności atmosfery i bezpośrednio wpływają na ilość drobnych szczegółów widocznych na rozległych obiektach. Powietrze w naszej atmosferze działa jak soczewka, która zakrzywia i zniekształca wpadające promienie światła. Ilość zakrzywienia zależy od gęstości powietrza. Zmienne warstwy temperatury mają różne gęstości i dlatego inaczej zakrzywiają światło. Promienie światła z tego samego obiektu docierają nieco przesunięte, tworząc niedoskonały lub rozmazany obraz. Te zaburzenia atmosferyczne zmieniają się z czasem i z miejsca na miejsce. Rozmiar pakietów powietrza w porównaniu z aperturą określa jakość "seeingu". W dobrych warunkach seeingu drobne szczegóły są widoczne na jaśniejszych planetach, takich jak Jowisz i Mars, a gwiazdy są punktowymi obrazami. W złych warunkach seeingu obrazy są rozmazane, a gwiazdy wyglądają jak plamy.
Opisane tutaj warunki dotyczą zarówno obserwacji wizualnych, jak i fotograficznych.

Warunki seeingu bezpośrednio wpływają na jakość obrazu. Te rysunki przedstawiają źródło punktowe (tj. gwiazdę) w złych warunkach seeingu (po lewej) do doskonałych warunków (po prawej). Najczęściej warunki seeingu dają obrazy, które leżą gdzieś pomiędzy tymi dwoma skrajnościami.

Astrofotografia

Seria teleskopów AstroMaster została zaprojektowana do obserwacji wizualnych. Po pewnym czasie obserwacji nocnego nieba możesz spróbować swoich sił w jego fotografowaniu. Istnieje kilka form fotografii możliwych do wykonania za pomocą teleskopu, zarówno ciał niebieskich, jak i obiektów ziemskich. Poniżej znajduje się tylko bardzo krótka dyskusja na temat niektórych dostępnych metod fotografii i sugeruję poszukanie różnych książek w celu uzyskania szczegółowych informacji na ten temat.
Minimalnie będziesz potrzebował aparatu cyfrowego lub lustrzanki 35 mm. Przymocuj swój aparat do teleskopu za pomocą:

• Aparat cyfrowy – będziesz potrzebował uniwersalnego adaptera do aparatów cyfrowych (# 93626). Adapter umożliwia sztywne zamontowanie aparatu zarówno do fotografii naziemnej, jak i astrofotografii w ognisku głównym.
• Lustrzanka 35 mm – będziesz musiał zdjąć obiektyw z aparatu i przymocować pierścień T dla konkretnej marki aparatu. Następnie będziesz potrzebował adaptera T (# 93625), aby przymocować jeden koniec do pierścienia T, a drugi koniec do tubusu ogniskującego teleskopu. Twój teleskop jest teraz obiektywem aparatu. Możesz również zaadaptować 90 EQ, używając gwintów T adaptera okularu (rysunek 2-19), gdzie pierścień T będzie wkręcany zamiast używać adaptera T (# 93625).

Fotografia w ognisku głównym z krótkim czasem naświetlania

Fotografia w ognisku głównym z krótkim czasem naświetlania jest najlepszym sposobem na rozpoczęcie obrazowania obiektów niebieskich. Wykonuje się ją, przymocowując aparat do teleskopu, jak opisano w powyższym akapicie. Należy pamiętać o kilku kwestiach:

• Ustaw teleskop na biegun i uruchom opcjonalny napęd silnikowy do śledzenia.
• Możesz obrazować Księżyc, a także jaśniejsze planety. Będziesz musiał eksperymentować z różnymi ustawieniami i czasami naświetlania. Wiele informacji można uzyskać z instrukcji obsługi aparatu, która może uzupełnić to, co można znaleźć w szczegółowych książkach na ten temat.
• Jeśli to możliwe, rób zdjęcia z miejsca obserwacyjnego o ciemnym niebie.

Fotografia piggyback

Tylko dla teleskopu Newtona 130 EQ, fotografia piggyback jest wykonywana za pomocą aparatu i jego normalnego obiektywu zamontowanego na górze teleskopu. Dzięki tej metodzie możesz uchwycić całe konstelacje i nagrywać wielkoskalowe mgławice. Przymocuj aparat do śruby adaptera piggyback (rysunek 6-1) znajdującej się na górze pierścienia mocującego tubus (aparat będzie miał gwintowany otwór na spodzie, aby pasował do tej śruby). Będziesz musiał ustawić teleskop na biegun i uruchomić opcjonalny napęd silnikowy do śledzenia.

Fotografia planetarna i księżycowa za pomocą specjalnych kamer

W ciągu ostatnich kilku lat rozwinęła się nowa technologia, która sprawia, że robienie doskonałych zdjęć planet i księżyca jest stosunkowo łatwe, a wyniki są naprawdę niesamowite. Celestron oferuje NexImage (# 93712), która jest specjalną kamerą, a w zestawie znajduje się oprogramowanie do przetwarzania obrazu. Możesz uchwycić obrazy planet już pierwszej nocy, które dorównują temu, co profesjonaliści robili za pomocą dużych teleskopów jeszcze kilka lat temu.

Obrazowanie CCD obiektów głębokiego nieba

Opracowano specjalne kamery do robienia zdjęć obiektów głębokiego nieba. Z biegiem ostatnich kilku lat stały się one znacznie bardziej ekonomiczne, a amatorzy mogą robić fantastyczne zdjęcia. Napisano kilka książek o tym, jak uzyskać najlepsze możliwe zdjęcia. Technologia stale się rozwija, a na rynku pojawiają się coraz lepsze i łatwiejsze w użyciu produkty.

Fotografia naziemna

Twój teleskop jest doskonałym teleobiektywem do fotografii naziemnej (lądowej). Możesz robić zdjęcia różnych widoków, dzikiej przyrody, przyrody i prawie wszystkiego. Będziesz musiał eksperymentować z ostrością, prędkością itp., aby uzyskać pożądany obraz. Możesz zaadaptować swój aparat zgodnie z instrukcjami na górze tej strony.

Konserwacja teleskopu

Chociaż teleskop nie wymaga częstej konserwacji, należy pamiętać o kilku rzeczach, które zapewnią jego optymalne działanie.

Pielęgnacja i czyszczenie optyki

Od czasu do czasu na obiektywie lub lustrze głównym może gromadzić się kurz i/lub wilgoć, w zależności od rodzaju teleskopu. Należy zachować szczególną ostrożność podczas czyszczenia jakiegokolwiek instrumentu, aby nie uszkodzić optyki.
Jeśli na optyce nagromadził się kurz, usuń go za pomocą pędzla (wykonanego z włosia wielbłąda) lub pojemnika ze sprężonym powietrzem. Spryskiwać pod kątem do szklanej powierzchni przez około dwie do czterech sekund. Następnie użyj roztworu do czyszczenia optyki i białego papieru, aby usunąć wszelkie pozostałe zanieczyszczenia. Nałóż roztwór na chusteczkę, a następnie przyłóż chusteczkę do optyki. Lekkie pociągnięcia powinny iść od środka soczewki (lub lustra) do zewnętrznej części. NIE TRZEĆ okrężnymi ruchami!
Możesz użyć komercyjnego środka do czyszczenia soczewek lub przygotować własny. Dobrym roztworem czyszczącym jest alkohol izopropylowy zmieszany z wodą destylowaną. Roztwór powinien zawierać 60% alkoholu izopropylowego i 40% wody destylowanej. Można również użyć płynnego mydła do naczyń rozcieńczonego wodą (kilka kropel na litr wody).
Okazjonalnie podczas sesji obserwacyjnej na optyce teleskopu może pojawić się rosa. Jeśli chcesz kontynuować obserwacje, rosę należy usunąć za pomocą suszarki do włosów (na niskim ustawieniu) lub kierując teleskop w ziemię, aż rosa wyparuje.
Jeśli wilgoć skrapla się wewnątrz optyki, wyjmij akcesoria z teleskopu. Umieść teleskop w wolnym od kurzu otoczeniu i skieruj go w dół. W ten sposób usuniesz wilgoć z tubusu teleskopu.
Aby zminimalizować potrzebę czyszczenia teleskopu, załóż wszystkie osłony obiektywów po zakończeniu korzystania z niego. Ponieważ komórki NIE są szczelne, osłony należy umieścić na otworach, gdy nie są używane. Zapobiegnie to przedostawaniu się zanieczyszczeń do tubusu optycznego.
Wewnętrzne regulacje i czyszczenie powinny być wykonywane wyłącznie przez dział napraw firmy Celestron. Jeśli twój teleskop wymaga wewnętrznego czyszczenia, zadzwoń do fabryki, aby uzyskać numer autoryzacji zwrotu i wycenę.

KOLIMACJA TELESKOPU NEWTONA

Wydajność optyczną większości teleskopów zwierciadlanych Newtona można zoptymalizować poprzez ponowną kolimację (wyrównanie) optyki teleskopu, w razie potrzeby. Kolimacja teleskopu oznacza po prostu doprowadzenie jego elementów optycznych do równowagi. Słaba kolimacja spowoduje aberracje i zniekształcenia optyczne.
Przed kolimacją teleskopu poświęć trochę czasu na zapoznanie się ze wszystkimi jego elementami. Lustro główne to duże lustro na tylnym końcu tubusu teleskopu. Lustro to jest regulowane poprzez poluzowanie i dokręcenie trzech śrub umieszczonych w odległości 120 stopni od siebie na końcu tubusu teleskopu. Lustro wtórne (małe, eliptyczne lustro pod wyciągiem okularowym, z przodu tubusu) również ma trzy śruby regulacyjne; do wykonania kolimacji potrzebne będą opcjonalne narzędzia (opisane poniżej). Aby ustalić, czy twój teleskop wymaga kolimacji, najpierw skieruj go na jasną ścianę lub błękitne niebo na zewnątrz.

Wyrównywanie lustra wtórnego

Poniżej opisano procedurę kolimacji teleskopu w dzień przy użyciu opcjonalnego narzędzia do kolimacji Newtona (#94183) oferowanego przez Celestron. Aby skolimować teleskop bez narzędzia do kolimacji, przeczytaj poniższą sekcję o kolimacji gwiazd w nocy. Dla bardzo precyzyjnej kolimacji oferowany jest opcjonalny okular kolimacyjny 1 ¼" (# 94182).
Jeśli masz okular w wyciągu okularowym, wyjmij go. Cofnij całkowicie tubus wyciągu okularowego, używając pokręteł regulacji ostrości, aż jego srebrny tubus nie będzie już widoczny. Będziesz patrzeć przez wyciąg okularowy na odbicie lustra wtórnego, rzutowane z lustra głównego. Podczas tego kroku zignoruj sylwetkowe odbicie z lustra głównego. Włóż nasadkę kolimacyjną do wyciągu okularowego i spójrz przez nią. Przy całkowicie wsuniętej ostrości powinieneś być w stanie zobaczyć całe lustro główne odbite w lustrze wtórnym. Jeśli lustro główne nie jest wyśrodkowane w lustrze wtórnym, wyreguluj śruby lustra wtórnego, naprzemiennie je dokręcając i luzując, aż obwód lustra głównego zostanie wyśrodkowany w twoim widoku. NIE poluzowuj ani nie dokręcaj środkowej śruby w uchwycie lustra wtórnego, ponieważ utrzymuje ona właściwą pozycję lustra.

Wyrównywanie lustra głównego

Teraz wyreguluj śruby lustra głównego, aby ponownie wyśrodkować odbicie małego lustra wtórnego, tak aby było ono sylwetką na tle widoku lustra głównego. Gdy patrzysz do wyciągu okularowego, sylwetki luster powinny wyglądać koncentrycznie. Powtarzaj kroki pierwszy i drugi, aż to osiągniesz.
Wyjmij nasadkę kolimacyjną i spójrz do wyciągu okularowego, gdzie powinieneś zobaczyć odbicie swojego oka w lustrze wtórnym.
Widoki kolimacji Newtona widziane przez wyciąg okularowy przy użyciu nasadki kolimacyjnej

Kolimacja gwiazd w nocy
Po pomyślnym zakończeniu kolimacji w dzień, można wykonać kolimację gwiazd w nocy, dokładnie regulując lustro główne, gdy tubus teleskopu znajduje się na montażu i jest skierowany na jasną gwiazdę. Teleskop należy ustawić w nocy, a obraz gwiazdy należy obserwować przy średnim lub dużym powiększeniu (30-60 powiększeń na cal apertury). Jeśli występuje niesymetryczny wzór ostrości, można go skorygować, ponownie kolimując tylko lustro główne.

Procedura (Przeczytaj tę sekcję w całości przed rozpoczęciem):
Aby skolimować gwiazdę na półkuli północnej, skieruj się na nieruchomą gwiazdę, taką jak Gwiazda Północna (Polaris). Można ją znaleźć na północnym niebie, w odległości nad horyzontem równej twojej szerokości geograficznej. Jest to również gwiazda końcowa w uchwycie Małego Wozu. Polaris nie jest najjaśniejszą gwiazdą na niebie i może nawet wydawać się słaba, w zależności od warunków panujących na niebie.
Przed ponowną kolimacją lustra głównego zlokalizuj śruby kolimacyjne na tylnej ściance tubusu teleskopu.
Tylna komora (pokazana na rysunku 7-1) ma trzy duże śruby radełkowane, które służą do kolimacji, oraz trzy małe śruby radełkowane, które służą do blokowania lustra na miejscu. Śruby kolimacyjne przechylają lustro główne. Zaczniesz od poluzowania małych śrub blokujących o kilka obrotów każda. Zwykle ruchy rzędu ¹/₈ obrotu robią różnicę, przy czym około ¹/₂ do ³/₄ obrotu to maksimum wymagane dla dużych śrub kolimacyjnych. Obracaj jedną śrubą kolimacyjną na raz i za pomocą narzędzia kolimacyjnego lub okularu sprawdź, jak wpływa to na kolimację (patrz następny akapit poniżej). Wymaga to trochę eksperymentowania, ale w końcu uzyskasz pożądane wyśrodkowanie.
Najlepiej jest użyć opcjonalnego narzędzia kolimacyjnego lub okularu kolimacyjnego. Spójrz do wyciągu okularowego i zwróć uwagę, czy odbicie wtórne przesunęło się bliżej środka lustra głównego.
Z Polaris lub jasną gwiazdą wyśrodkowaną w polu widzenia, ustaw ostrość za pomocą standardowego okularu lub okularu o największej mocy, tj. najkrótszej ogniskowej w mm, takiej jak 6 mm lub 4 mm. Inną opcją jest użycie okularu o dłuższej ogniskowej z soczewką Barlowa. Gdy gwiazda jest ostra, powinna wyglądać jak ostry punkt świetlny. Jeśli podczas ustawiania ostrości na gwieździe ma ona nieregularny kształt lub wydaje się mieć rozbłysk światła na krawędzi, oznacza to, że twoje lustra nie są wyrównane. Jeśli zauważysz pojawienie się rozbłysku światła od gwiazdy, który pozostaje stabilny w położeniu, gdy wchodzisz i wychodzisz z dokładnej ostrości, ponowna kolimacja pomoże wyostrzyć obraz.
Gdy będziesz zadowolony z kolimacji, dokręć małe śruby blokujące.
Zwróć uwagę na kierunek, w którym wydaje się rozbłyskiwać światło. Na przykład, jeśli wydaje się rozbłyskiwać w kierunku pozycji na godzinie trzeciej w polu widzenia, musisz przesunąć dowolną śrubę lub kombinację śrub kolimacyjnych, aby przesunąć obraz gwiazdy w kierunku rozbłysku. W tym przykładzie chciałbyś przesunąć obraz gwiazdy w okularze, regulując śruby kolimacyjne, w kierunku pozycji na godzinie trzeciej w polu widzenia. Może być konieczne jedynie wyregulowanie śruby na tyle, aby przesunąć obraz gwiazdy od środka pola widzenia do około połowy, lub mniej, w kierunku krawędzi pola (podczas używania okularu o dużej mocy).
Regulacje kolimacji najlepiej wykonywać, obserwując pozycję gwiazdy w polu widzenia i jednocześnie obracając śruby regulacyjne. W ten sposób możesz dokładnie zobaczyć, w którą stronę następuje ruch. Pomocne może być, gdy dwie osoby pracują razem: jedna obserwuje i instruuje, które śruby obrócić i o ile, a druga dokonuje regulacji.

Po dokonaniu pierwszej lub każdej regulacji konieczne jest ponowne wycelowanie tubusu teleskopu, aby ponownie wyśrodkować gwiazdę na środku pola widzenia. Obraz gwiazdy można następnie ocenić pod kątem symetrii, przechodząc tuż wewnątrz i na zewnątrz dokładnej ostrości i notując wzór gwiazdy. Poprawa powinna być widoczna, jeśli dokonano właściwych regulacji. Ponieważ obecne są trzy śruby, może być konieczne przesunięcie co najmniej dwóch, aby osiągnąć niezbędny ruch lustra.

Akcesoria opcjonalne

Przekonasz się, że dodatkowe akcesoria do twojego teleskopu AstroMaster zwiększą przyjemność z oglądania i rozszerzą użyteczność twojego teleskopu. To tylko krótka lista różnych akcesoriów z krótkim opisem. Odwiedź stronę internetową Celestron lub katalog akcesoriów Celestron, aby uzyskać pełne opisy i wszystkie dostępne akcesoria.

Mapy nieba (# 93722) – Mapy nieba Celestron są idealnym przewodnikiem do nauki nocnego nieba. Nawet jeśli znasz już główne konstelacje, te mapy mogą pomóc ci zlokalizować wszelkiego rodzaju fascynujące obiekty.

Okulary Omni Plossl – Te okulary mają korzystną cenę i oferują bardzo ostre widoki w całym polu. Wykorzystują 4-elementową konstrukcję soczewki i mają następujące ogniskowe: 4 mm, 6 mm, 9 mm, 12,5 mm, 15 mm, 20 mm, 25 mm, 32 mm i 40 mm – wszystkie w tubusach 1,25".

Soczewka Omni Barlowa (# 93326) – Używana z dowolnym okularem, podwaja powiększenie tego okularu. Soczewka Barlowa to soczewka ujemna, która zwiększa ogniskową teleskopu. 2x Omni ma tubus 1,25", ma poniżej 3" (76 mm) długości i waży tylko 4 uncje (113 g).
Filtr księżycowy (# 94119-A) – To ekonomiczny filtr okularowy 1,25" do zmniejszania jasności księżyca i poprawy kontrastu, dzięki czemu można obserwować więcej szczegółów na powierzchni księżyca.
Filtr UHC/LPR 1,25" (# 94123) – Filtr ten został zaprojektowany w celu poprawy widoków obiektów astronomicznych głębokiego nieba podczas oglądania z obszarów miejskich. Selektywnie redukuje transmisję niektórych długości fal światła, w szczególności tych wytwarzanych przez sztuczne oświetlenie.

Latarka, noktowizor (# 93588) – Latarka Celestron wykorzystuje dwie czerwone diody LED, aby lepiej zachować noktowizor niż czerwone filtry lub inne urządzenia. Jasność jest regulowana. Działa na pojedynczej baterii 9 V w zestawie.
Narzędzie do kolimacji (# 94183) – Kolimacja teleskopu Newtona jest łatwa do wykonania dzięki temu poręcznemu akcesorium, które zawiera szczegółowe instrukcje.
Okular kolimacyjny – 1,25" (# 94182) – Okular kolimacyjny jest idealny do precyzyjnej kolimacji teleskopów Newtona.
Adapter do aparatu cyfrowego – uniwersalny (# 93626) – Uniwersalna platforma montażowa, która umożliwia wykonywanie fotografii afokalnej (fotografii przez okular teleskopu) przy użyciu okularów 1,25" z aparatem cyfrowym.

Adapter T – uniwersalny 1,25" (# 93625) – Ten adapter pasuje do wyciągu okularowego 1,25" twojego teleskopu. Umożliwia podłączenie aparatu 35 mm SLR do fotografii naziemnej, a także księżycowej i planetarnej.
Napęd silnikowy (# 93514) – Jednoosiowy (R.A.) napęd silnikowy do teleskopów AstroMaster kompensuje obrót ziemi, utrzymując obiekt w polu widzenia okularu. Dzięki temu obserwacja jest znacznie przyjemniejsza i eliminuje ciągłe korzystanie z ręcznych elementów sterujących ruchem powolnym.

Specyfikacje AstroMaster

		21064 & 21069	31045 & 31051
		AM 90 EQ	AM 130 EQ
Konstrukcja optyczna		Refraktor	Newton
Apertura		90 mm (3,5")	130 mm (5")
Ogniskowa		1000 mm	650 mm
Współczynnik ogniskowej		f/11	f/5
Zaciemnienie lustra wtórnego - Średnica-Powierzchnia		n/d	31% - 10%
Powłoki optyczne		Wielowarstwowe	W pełni powlekane
Szukacz		Star Pointer	Star Pointer
Przekątna 1,25"		Obraz prosty	n/d
Okulary 1,25"		20 mm (50x)	20 mm Erect
Pozorne pole widzenia	- 20 mm przy 50°		Image (33x)
	- 10 mm przy 40°	10 mm (100x)	10 mm (65x)
Kątowe pole widzenia z okularem 20 mm		1,0°	1,5°
Liniowe pole widzenia z okularem 20 mm - stopy/1000 jardów		53	79
Montaż		Równikowy CG3	Równikowy CG3
Kręgi nastawcze RA i DEC		tak	tak
Kable precyzyjnego ruchu RA i DEC		tak	tak
Średnica nogi statywu 1,25"		tak	tak
CD-ROM "The Sky" poziom 1		tak	tak
Najwyższe użyteczne powiększenie		213x	306x
Graniczna wielkość gwiazdowa		12,3	13,1
Rozdzielczość - Raleigh (sekundy łuku)		1,54	1,06
Rozdzielczość - Granica Dawesa " "		1,29	0,89
Zdolność zbierania światła		165x	345x
Długość tubusu optycznego		36" (91 cm)	24" (61 cm)
Waga teleskopu		27 funtów (12,2 kg)	28 funtów (12,7 kg)

Uwaga: Specyfikacje mogą ulec zmianie bez powiadomienia lub zobowiązań
Uwaga: # 21069 i # 31051 zawierają napęd silnikowy

www.ekt2.com

Odniesienia

• http://www.ekt2.com

Pobierz instrukcję

Tutaj możesz pobrać pełną wersję instrukcji w formacie pdf, może ona zawierać dodatkowe instrukcje bezpieczeństwa, informacje o gwarancji, przepisy FCC itp.

Pobierz Celestron AstroMaster 130 EQ, 31045 Instrukcja obsługi

Dostępne języki